چون رضا آن غریب خراسان

 

چون رضا آن غریب خراسان

صاحب و سرور غم نصیبان

زهر نوشید گفتا بدینسان

ای خدا ای خدا من غریبم

بی کس و زار و حسرت نصیبم

صفحه 43